Zadzwoń lub napisz:
801-501-022 | 81 53 64 200
informacje@radio-lublin.pl
Kontakt z sekretariatem:
poczta@radio-lublin.pl

Słuchaj nas online

lub nastaw się na 102,2 fm

Bezpłatne zaproszenia na koncert można zdobyć TYLKO za pośrednictwem Radia Lublin - słuchaj zawsze na 102.2 fm oraz na radio.lublin.pl

Projekt 'Uczeń na wyżynie IT' to cykl czterech dni pokazów i warsztatów odbywających się w Polskim Radiu Lublin, składający się z pokazów dotyczących technologii IT prowadzonych przez kilka firm IT w Studiu Muzycznym i Studiu im. Z. Stepka,...

W reportażu odwiedzimy rolników, którzy sobie pomagają, są ważnymi partnerami dla przemysłu spożywczego. Odwiedzimy jedną z największych firm przetwórstwa mięsnego „Wierzejki”, która posiada bardzo dużą sieć własnych sklepów w całym...

W każdą sobotę o godzinie 12.40 na antenie Radia Lublin!

W każdą sobotę o godzinie 14.50 na antenie Radia Lublin!

Rada gminy Trzebieszów, wójt gminy Trzebieszów, Społeczny Komitet Budowy Pomnika Mitropa serdecznie zapraszają na obchody 70. rocznicy akcji „Mitropa” pod patronatem ministra obrony narodowej.

W niedzielę, 2 października 2016 roku o godzinie 18.00 w siedzibie Polskiego Radia Lublin przy ul. Obrońców Pokoju 2 odbędzie się 'Charytatywny spektakl improwizowany' w wykonaniu Poławiaczy Pereł.

W „Halo Kultura” opowiemy o wystawie „Malarze Normandii - Monet, Renoir, Corot i inni”, która od piątku dostępna jest w muzeum na lubelskim zamku.

Reportaż

Reportaż

Drodzy Słuchacze!

1 września startuje nowa ramówka Polskiego Radia Lublin.

OD PONIEDZIAŁKU DO PIĄTKU SPOTYKAĆ SIĘ BĘDZIEMY O NOWEJ PORZE - KILKA MINUT PO GODZINIE 20.00.

Gospodarzami kolejnych odcinków będą:

- w poniedziałek - Mariusz Kamiński (raz w miesiącu Magda Grydniewska)
- we wtorek - Monika Hemperek
- w środę - Agnieszka Czyżewska-Jacquemet
- w czwartek - Katarzyna Michalak
- w piątek - Monika Malec

Program Czesławy Borowik „Kalejdoskop regionalny” będzie emitowany - bez zmian - w sobotę po 11.00.

Programy „Drzewo rodzinne” i „Z Archiwum L” w niedzielę po 11.00.

Zapraszamy do słuchania i telefonowania!

Jeśli chcą Państwo otrzymywać raz w tygodniu nasz newsletter z informacją o tematach kolejnych programów, prosimy o przesłanie e-maila ze słowem TAK na adres reportazmailing@radio-lublin.pl.

Jesteśmy dla Was,
Redakcja Reportażu Polskiego Radia Lublin


Sylwetki reportażystów Radia Lublin


Anna Kaczkowska
- dziennikarka radiowa, związana od 1975 roku z regionalną rozgłośnią Polskiego Radia w Lublinie, z ośmioletnią przerwą od roku 1981, spowodowaną zwolnieniem na podstawie dekretu o stanie wojennym. Prowadziła wtedy, jako instruktorka, dziecięce teatrzyki osiedlowe.
Podczas przygotowań do pierwszych, częściowo wolnych wyborów w Polsce (1989) powróciła do pracy dziennikarskiej w biurze prasowym Komitetu Obywatelskiego NSZZ "Solidarność" w Lublinie, redagując audycje wyborcze.
Jest absolwentką polonistyki UMCS w Lublinie. Swoje pasje artystyczne realizowała m.in. w teatrach alternatywnych: Akademicki Teatr Gong-2 i w Teatrze Provisorium.
Uważa, że radio powinno nie tylko informować i edukować, ale również kształtować wrażliwość artystyczną odbiorców. Zajmuje się reportażem i dokumentem radiowym właśnie dlatego, że ten typ audycji pozwala głęboko wniknąć w życie bohaterów, a zarazem otwiera przed autorem bogactwo formy dźwiękowej i może być dziedziną sztuki. Lubi poezję, metaforę, wieloznaczność, również w audycjach dokumentalnych. Jest przekonana, że wrażliwość i docenianie wagi słowa to sprawy fundamentalne w pracy dziennikarza, zwłaszcza w mediach elektronicznych. Ważna jest oczywiście i rzetelność i wiarygodność i… poczucie humoru. Przez prawie 8 lat, wspólnie z Jerzym Janiszewskim, przygotowywała i prowadziła na antenie Radia Lublin magazyn satyryczny „Barachołka”, bardzo popularny wśród słuchaczy. Przyznano jej dotychczas ponad osiemdziesiąt nagród, spośród których najwyżej ceni sobie Nagrodę Wolności Słowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (2002) Grand Prix Prezesa Polskiego Radia (2009) Nagrodę Artystyczną Miasta Lublina (2006) i tytuł Radiowego Reportażysty Roku 2005 z adnotacją: „za wszechstronność tematyczną, podążanie za prawdą bohatera, wnikliwość dokumentacji oraz doskonały warsztat radiowy" a także „Złoty Mikrofon” – prestiżowe wyróżnienie Polskiego Radia wręczone jej w 2010 roku.
Mile wspomina też czterokrotne reprezentowanie radiofonii polskiej w międzynarodowych konkursach: Prix Italia i Prix Europa.
Nagrody i wyróżnienia przyjmuje jako uśmiech losu, motywujący dodatek do pracy, jednak dużo ważniejsze są dla niej spotkania z ludźmi, nagrania, a później zmaganie się z materią dźwiękową; trudne i nie zawsze zakończone sukcesem komponowanie opowieści, które być może poruszą serca i umysły słuchaczy.

 


Czesława Borowik – reportażystka Rozgłośni Polskiego Radia w Lublinie od lat 80-tych związana z PR Lublin, absolwentka politologii i dziennikarstwa radiowo-telewizyjnego, specjalizacja – analiza i programowanie środków masowego przekazu na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
Twórca Studia Historii Mówionej Polskiego Radia Lublin, prezes Stowarzyszenia Miłośników Historii Mówionej z siedzibą w Polskim Radiu Lublin, organizator Radiowej Akademii Historii Mówionej, laureatka trzech międzynarodowych konkursów dziennikarskich i prawie wszystkich najważniejszych ogólnopolskich.
Jej pasją jest region i jego historia, ale również ta, która dzieje się na naszych oczach. Uważa, że lubelska rozgłośnia może przyspieszać rozwój regionu. Ma kilkuletnie doświadczenie w kierowaniu mediami samorządowymi w Biłgoraju: Biłgorajską Telewizją Kablową i gazetą "Tanew".
Zawsze pełna pomysłów indywidualistka.

 


Monika Hemperek – reportażystka Radia Lublin, prezenterka programów autorskich Redakcji Reportażu, wykładowca UMCS i WSPiA.
Jest absolwentką filozofii (Uniwersytet Łódzki) i dziennikarstwa (Uniwersytet Warszawski). Ukończyła też EBU Master School on Radio Documentary – międzynarodową szkołę reportażu radiowego. W swoich reportażach porusza często tematykę społeczną. Już po trzech latach pracy została wyróżniona przez lubelskie środowisko dziennikarskie za swoje reportaże śledcze. Jest laureatką wielu konkursów krajowych oraz międzynarodowego festiwalu Prix Europa 2005 za "Chłopców z Wygnanki", reportaż zrealizowany wraz z Katarzyną Michalak. Jej kolejna audycja, która reprezentowała polską radiofonię w konkursie Prix Europa, "Warstwy pamięci" (zrealizowana w ramach EBU Master School, pod kierunkiem Lisbeth Jessen – duńskiej reportażystki radiowej i telewizyjnej), znalazła się w 2007 r. w ścisłym finale tego konkursu (Top 5).
Autorka uważa, że reportażysta ma do spełnienia misję polegającą nie tylko na pomaganiu bohaterom audycji (Monika Hemperek często podejmowała tematy interwencyjne), ale też na odsłanianiu problemów tabu, odkrywaniu przed słuchaczami światów ludzi wykluczonych społecznie, niepełnosprawnych, wyizolowanych, zapomnianych. Zaufanie, jakim obdarzają reportażystę bohaterowie audycji, zobowiązuje do szczerego, pełnego empatii i delikatności w swojej formie opowiedzenia ich losów, co często podczas słuchania reportaży w programie „na żywo” staje się okazją do przeżycia prawdziwego katharsis – dla nich samych oraz innych słuchaczy, w tym autora.

 


Katarzyna Michalak – urodziłam się w Łodzi. Dzieciństwo spędziłam w kamienicy przy ul.Piotrkowskiej. Okna naszego mieszkania wychodziły na podwórko-studnię. W jego wnętrzach zawsze panował półmrok i chyba to sprawiło, że za najważniejszy sprzęt w domu – będący źródłem pomarańczowego ciepłego światła – uważałam radio. Radio grało prawie zawsze – a były to czasy kiedy radio konkurowało z telewizją, ofiarując słuchaczom opowieści niemal filmowe: słuchowiska, skecze, radionowele – przyciągały one tysiące odbiorców. Radio kojarzyło mi się więc z filmem – tym, który wyświetlał się w mojej wyobraźni .

Gdy byłam nastolatką radio wciąż było ważne – ale pełniło dodatkowa rolę – kojarzyło się z bliskością, intymnym wręcz kontaktem z prowadzącymi uwielbiane wtedy przeze mnie audycje muzyczne. W 1996 roku ukończyłam polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim. Bardzo marzyłam , aby pracować w radiu, ale nie było to łatwe...Po studiach rozpoczęłam pracę w szkole, a po pracy śpiewałam w rockowym zespole Masa.W 1997 roku rozpoczęłam współpracę z Rozgłośnią Regionalną Polskiego Radia w Łodzi.
Poznając radio od kuchni – zachwyciłam się procesem powstawania reportażu radiowego. Okazało się, że istnieje gatunek twórczości stojący na pograniczu dwóch bardzo bliskich mi dziedzin – literatury i muzyki. W 1999 roku przeniosłam się do Lublina i rozpoczęłam współpracę z tutejszą rozgłośnią Polskiego Radia. W 2001 roku spełniło się moje marzenie – zostałam przyjęta do Redakcji Reportażu. Na bieg mojej zawodowej ścieżki miało wpływ kilkoro doświadczonych radiowców. Przede wszystkim dwie Szefowe Redakcji Reportażu Małgorzata Sawicka i Anna Kaczkowska, które zaraziły mnie ciekawością świata, wyczuliły na kształt dramaturgiczny i odpowiedzialność za każde słowo, które pojawia się w audycji. Przełomowym stało się dla mnie spotkanie z Edwinem Brysem – reportażystą belgijskim zaproszonym na Seminarium Reportażu, które rok rocznie odbywa się w Kazimierzu. Od Edwina dowiedziałam się, jak szukać tematu uszami, jak być mechanikiem uczuć, jak posługiwać się w opowieści radiowej metaforą.

Kolejnym przełomowym spotkaniem było spotkanie z jedenastoletnią żebraczką Ewą ,dzięki której zrozumiałam, ze nasi bohaterowie są Mistrzami Życia – to my powinniśmy przyjąć postawę ucznia (we współczesnym dziennikarstwie jest często odwrotnie ).

W 2002 miałam szansę uczyć się sztuki dokumentu radiowego od uznanych w świecie radiowców – zostałam uczestnikiem pierwszej edycji EBU Master School on Radio Documentary. Dzięki temu doświadczeniu zrozumiałam, ze mikrofonem możemy posługiwać się jak kamerą filmową, a jeśli robimy to dobrze – mikrofon może znacznie więcej – penetrować obszary, do których kamera nigdy nie dotrze.

Już od ponad dziesięciu lat opowiadam historie ludzi, którzy zazwyczaj pozostają cisi. Czasami ktoś z bliska czy z daleka postanawia te opowieści nagrodzić. Jednak największą dla mnie nagrodą jest moment, gdy nazajutrz po emisji mojego reportażu w mailowej skrzynce znajduję list od słuchacza, który dziękuje za audycje i życzy dobrego dnia.

Audycje autorstwa Katarzyny Michalak zostały uhonorowane między innymi: Nagrodą Stypendialną im. Jacka Stwory ("Mijając Ewę"),Nagrodą Fundacji im. Stefana Batorego i Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka ("Eden za wąską rzeką"), Nagrodą im. Witolda Zadrowskiego ("Zobaczyć wszystko, dojść wszędzie"), Melchiorem dla Radiowego Reportażysty Roku, Prix Europa ("Chłopcy z Wygnanki" - współautor Monika Hemperek), Prix Italia ("Niebieski płaszczyk"), Prix Italia ("Modlitwa zapomnianej" - współautor Dorota Hałasa).
Katarzyna Michalak jest polskim przedstawicielem w Komisji d/s Reportazu Radiowego przy Europejskiej Unii Nadawców.

   


Małgorzata Sawicka-Przytuła – podróżniczka, pisarka, reporterka związana z RL od 1974 roku. Wydalona z pracy po wprowadzeniu stanu wojennego, kilka lat spędziła w Australii, do Radia Lublin wróciła po okrągłym stole. Razem z Januszem Winiarskim (ówczesnym prezesem) stworzyła Redakcję Reportażu i pod jej kierownictwem umocniła się pozycja lubelskiej szkoły reportażu radiowego, a pracownicy redakcji zaczęli odnosić nie tylko ogólnopolskie, ale i międzynarodowe sukcesy. Także jej reportaż o lubelskim Starym Mieście zatytułowany „Księga złoczyńców” otrzymał w 2001 r Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Radiowej organizowanym przez Europejską Unię Radiową w Hvarze (Chorwacja).
Uhonorowana wieloma nagrodami i wyróżnieniami w konkurach ogólnopolskich i lokalnych (w sumie około 60). Kilkakrotnie reprezentowała Polskę na międzynarodowych festiwalach sztuki radiowej.
Ważniejsze nagrody główne w konkursach ogólnopolskich to:
Amerykańskiej Fundacji “Local Government Partnership” 1999,
Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich 2003 (za reportaż o tematyce gospodarczej),
w ogólnopolskim konkursie na reportaż literacki “Polska i Świat” 2003,
Ministra Rolnictwa 1998,
Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej 1997,
Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych 2003,
w Ogólnopolskim Konkursie na Reportaż o Mniejszościach Narodowych i Etnicznych 2008, Wspólna Europa 2009.
Zwiedziła wszystkie kontynenty z wyjątkiem Antarktydy. Przez 10 lat od 1994 roku ukazywały się na antenie Radia Lublin gawędy z cyklu "ABC Globtrotera czyli prywatny słownik Małgorzaty Sawickiej”, które publikowane były także ze zdjęciami w “Kurierze Lubelskim”. W 2002 roku część z nich ukazała się pod tym samym tytułem w książce wydanej przez Radio Lublin. Po podróży dookoła Australii, ukazała się powieść “Dni złego słońca” (Zysk i S-ka 2009) o fascynujących ludziach, kopalniach opali i niezwykłości australijskiej prowincji, a także klimatach PRL-owskiego Lublina, przywoływanego przez kobietę, która w egzotycznej podróży wspomina traumę czasów stanu wojennego.

   


Monika Malec
– By stworzyć reportaż potrzebni są ludzie i ich opowieści. Ale to nie wszystko. To co jeszcze jest potrzebne, świetnie oddają słowa piosenki, dobrze znanej dzieciom we Włoszech: „Rzeczy codzienne opowiadają sekrety temu, kto umie patrzeć i słuchać”.
W moim przypadku wszystko zaczęło się od znalezionych na strychu w domu dziadków przedmiotów, które kształtem przypominały pocztówki, tyle, że miały maleńkie rowki. Byłam wówczas małą dziewczynką i jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że pocztówki mówią, grają i śpiewają, gdy ułoży się je na czarnym kole urządzenia z głośnikiem i specjalną igłą przeskakującą z rowka na rowek. Potem miałam już własny adapter i kilka czarnych płyt z bajkami, których potrafiłam słuchać bez końca. Czytane przez aktorów przygody „Oślej Skórki”, „Muminków”, czy żuka Ignacego z „Leśniej cukierenki pod liściem” wciągały i pobudzały wyobraźnię. Potem przyszła fascynacja malarstwem i studia na historii sztuki, pogłębianie informacji o pracach archeologów ratujących zabytki na terenie dawnej Nubii, potem zachwyt fotografią i pierwsze próby wywoływania zdjęć w ciemni. Następnie nadszedł czas fascynacji dokumentem filmowym i twórczością Krzysztofa Kieślowskiego oraz Marcela Łozińskiego.
Kiedy trafiłam na studia dziennikarskie, wybrałam specjalizację z radia i reportażu radiowego. Ogromna siła tkwiąca w dźwięku pociągała najbardziej. Reportaże Anny Kaczkowskiej, Witolda Zadrowskiego, czy Katarzyny Michalak rozbudzały ciekawość
świata i ludzi, skłaniały do refleksji nad życiem. I tak znalazłam się na stażu w Radiu Lublin. Po jego ukończeniu już w radiu zostałam.
Spośród wielu gatunków dziennikarstwa najbliższy jest mi reportaż. W reportażu, podobnie jak w fotografii, ważny jest szczegół, operowanie metaforą. Praca, zwłaszcza nad formami artystycznymi, jest dla mnie szczególnie pociągająca, ponieważ jest podobna do pracy malarza czy rzeźbiarza. Różnica jest tylko w tworzywie – tu jest nim dźwięk.
Choć w radiu jestem od 2004 roku, to wciąż uczę się jak operować dźwiękiem, jak w czymś małym znaleźć coś wielkiego, jak tworzyć metaforę. Na co dzień podglądam i podsłuchuję prace moich znakomitych kolegów – fachowców w tym rzemiośle. W 2012 roku miałam okazję podpatrywać też pracę równie świetnych dokumentalistów i reportażystów radiowych z innych krajów Europy. Uczestnicząc w EBU Master School of Radio Feature miałam przyjemność współpracować z Edwinem Brysem, belgijskim twórcą, poetą dźwięku.


Mariusz Kamiński
– dziennikarz radiowy, absolwent socjologii UMCS i Studium Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL. Pierwsze doświadczenia, jak wielu dziennikarzy Radia Lublin, zdobywał w latach 90. w studenckim Radio Centrum, prowadząc autorskie programy muzyczne. Od 15 lat związany jest z Redakcją Reportażu RL, w której trudnej sztuki tworzenia reportaży uczył się od mistrzyń tego gatunku: Małgorzaty Sawickiej i Anny Kaczkowskiej. Niemalże od początku jest również realizatorem swoich reportaży.
Jedna z jego pasji to komputery. Przez 2 lata, wspólnie z Jerzym Chawrajem, przygotowywał i prowadził na antenie RL program „Noc z komputerem”, wówczas jedną z nielicznych audycji w Polsce o tej tematyce. Wielką przygodą są dla niego spotkania z przeszłością, realizowane w ramach przygotowywania programu „Historia bez patyny”. To okazja, aby porozmawiać z ostatnimi świadkami wydarzeń sprzed lat, zgłębić tajemnice zapomnianych albo mało znanych historii, szczególnie tych związanych z Lubelszczyzną. Efekty swoich poszukiwań ujmuje w audycje dokumentalne i reportaże.
Mariusz Kamiński od wielu lat współpracuje z różnymi instytucjami. Przygotował reportaże opowiadające o projektach realizowanych w Ośrodku Brama Grodzka „Teatr NN”, poświęcone dramatycznym losom społeczności żydowskiej, jak również elementy ścieżki dźwiękowej towarzyszącej wystawie „Portret Miejsca”. Kolejne instytucje z którymi stale współpracuje to Muzeum Martyrologii „Pod Zegarem” (blisko 10 reportaży), Państwowe Muzeum na Majdanku (przygotowanie kilkunastu audycji oraz przygotowanie wybranych nagrań z archiwum Muzeum na płytę CD do książki „Majdanek. Obóz koncentracyjny w relacjach więźniów i świadków” red. M. Grudzińska), oraz Instytutem Historii Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej (audycje poświęcone „Dniom Historyka”, „Jesieni Historycznej”). W 2013 roku wraz ze Stowarzyszeniem „Studnia Pamięci” zrealizował projekt radiowy upamiętniający likwidację lubelskiego getta.
Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień. Te najcenniejsze to: nagroda w Konkursie im. Jacka Stwory w 2003 r. (reportaż „Ja też chcę być Małyszem”), wyróżnienie w konkursie „Polska i świat” 2003 r. (”Elementarz”) nagrody i wyróżnienia w konkursie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, zwane polskimi Pulitzerami („Górniczku jesteśmy z tobą” z 2005 r., „Bonowiacy” z 2005 r., „Duchy Kurowa” z 2008 r.). W 2002 roku reportaż „Misterium Dzwonu” (współautor Małgorzata Sawicka) reprezentował Polskie Radio w konkursie Prix Europa w Berlinie.
W 2009 roku wspólnie z Katarzyną Michalak został uhonorowany nagrodą w konkursie „Wspólna Europa” („Burzany i ciernie”). W 2011 roku w konkursie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich nagrodzone zostały reportaże „Lista Zipsera” i „Reportaż o zabijaniu” a w roku 2012 Grand Prix Prezesa Polskiego Radia zdobył reportaż „Przypadek Edwarda Margola” a audycja „Dwa światy” nagrodę SDP. W 2013 roku audycja „Przypadek Edwarda Margola” znalazła się finale XVI konkursu o Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską 2013 roku.


Agnieszka Czyżewska-Jacquemet - Kiedy szukam w pamięci w jakim momencie odkryłam siłę radiowego teatru wyobraźni wraca do mnie wspomnienie powieści Finna Havrevolda „Wysoka fala”, która najpierw przeczytałam, a później wysłuchałam w radiowej interpretacji. Dopiero ta wysłuchana wersja otworzyła przede mną surowy świat północnego morza i trudnej przyjaźni. Radio kojarzy mi się więc z opowieścią, z głosem który potrafi przekazać nie tylko treść ale przede wszystkim emocje. Moja własna przygoda z radiem zaczęła się w czasie studiów (KUL – historia sztuki) od ankietowych badań słuchalności, które kiedyś prowadziło się osobiście u wylosowanych osób. Wchodziłam do domów moich rozmówców i stawałam się świadkiem ich codzienności. Szybko zdałam sobie sprawę, że każdy dom nie tylko wygląda ale i brzmi inaczej, a odpowiedzi na pytania, są zawsze inne i nie mieszczą się w rubrykach żadnej ankiety. Często nasze rozmowy wykraczały daleko poza ramy ankiety i stawały się bardzo osobiste, przyjacielskie.
Spróbowałam więc sama opowiedzieć dźwiękiem to, co się zdarzyło i oddałam głos swoim bohaterom. Odkryłam wtedy, że radio pozwala na bardzo bliski, wręcz intymny kontakt z drugim człowiekiem bez niepotrzebnego naruszania jego prywatności i anonimowości.
Reportaż nie jest dla mnie prostą relacją z wydarzeń, ale uniwersalną opowieścią o losie człowieka. Szukam zawsze metafory reguły, zasady, które pozwolą zrozumieć jak „dzieje się” świat. Staram się uchwycić ludzkie emocje i obdarzyć emocjami słuchaczy. Tak ‘’zinterpretować’’ rzeczywistość aby powstał most między ludźmi. Ważne jest dla mnie nie tylko słowo ale także płacz dziecka i głębokie westchnienie, bardzo ważna jest cisza... Reportaż radiowy komponuję tak aby dźwięki wywołały obrazy. Wtedy historia dzieje się na nowo we wrażliwości i wyobraźni słuchacza.
Ciekawość świata sprawiła, że zjeździłam autostopem kilkanaście krajów. Obserwowałam jednoczącą się Europę w międzynarodowej grupie dziennikarzy. Pracowaliśmy razem w Strasburgu i w stolicach państw wstępujących do Unii Europejskiej. Kilka lat spędziłam na placówce dyplomatycznej we Francji. Pracowałam też w międzynarodowych firmach logistycznych i na co dzień zajmowałam się transportami od Marsylii aż po Archangielsk. Wiem jednak, że nie trzeba przemierzać tysięcy kilometrów, aby wybrać się w podróż i spotkać drugiego człowieka. To co dzieje się w gdzieś daleko w wielkim świecie zdarza się tuż obok nas. Często opowiadam historie ludzi, o których usłyszałam w sklepie u znajomych, lub o których przeczytałam na trzecich stronach lokalnych gazet…, których często nikt wcześniej nie chciał wysłuchać. To nie przemierzona odległość lecz bliskość w drugim człowiekiem jest miarą reporterskiej podróży. Reportażysta nie może jednak zbierać informacji „za wszelką cenę”. Manipulować tą bliskością i traktować swoich rozmówców instrumentalnie narażając ich na ewentualne niebezpieczeństwo lub nieprzyjemności.
Już kilkanaście lat słucham i uczę się od moich bohaterów. Ciągle stawiam pytania i ciągle dziwię się, że nie ma jednoznacznych odpowiedzi. Cieszę się gdy ktoś docenia to co robię, wtedy czuję się potrzebna. A największą nagrodą jest dla mnie zaufanie moich rozmówców i sygnały od poruszonych słuchaczy. Wtedy zaczynam wierzyć, że świat choć powoli można jednak zmieniać.
1994 - Ake Blomstrom Memorial Prize - rep. "Tajemnica zamkniętych drzwi"
1996 - laureatka stypendium im. Jacka Stwory - powstał rep. "Dzielnica obóz"
2000 - Pierwsza nagroda w konkursie "Polska i świat" - rep. "Miejsce odzyskane"
2010 - Srebrny Melchior - rep. "Ostatni lot"
2014 - Złoty Melchior - Reportażystka Roku 2014